Πάτρα: Έφυγε από τη ζωή ο γνωστός blogger Γιώργος Κανταρτζόπουλος



Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 33 ετών, ο μπλόγκερ Γιώργος Κανταρτζόπουλος, γνωστός και ως «George Kant» ύστερα από τη μάχη που έδινε με τον καρκίνο. Έπασχε απο σπάνια περίπτωση λεμφώματος non Hodkin που επηρεάζει το κεντρικό νευρικό σύστημα και τον εγκέφαλο.

Στο Blog του διατηρούσε μια στήλη πού περιέγραφε την περιπέτεια του με χιούμορ, ρεαλισμό και ειλικρίνεια. Ήταν άνεργος και χωρίς ασφάλιση από το 2012, όταν άρχισε και η μάχη του με την ασθένεια και είχε συγκινήσει με τον τρόπο που περιέγραφε τον καθημερινό του αγώνα.

Μάλιστα, πολλοί χρήστες του διαδικτύου τον είχαν βοηθήσει και είχε πραγματοποιηθεί συναυλία για να καλυφθούν τα έξοδα για τη θεραπεία του, ενώ είχαν διεξαχθεί και συναυλίες για την οικονομική του ενίσχυση.

Η κηδεία του θα γίνει σήμερα στις 6 το απόγευμα, από το νεκροταφείο του Αγίου Κωνσταντίνου, στα Ροΐτικα.

H τελευταία του ανάρτηση στο προσωπικό του ιστολόγιο www.georgekant.com
 , δημοσιεύθηκε στις 10 Απριλίου. 

Συγκεκριμένα έγραφε:


C-Answer #11 : Μάρτης Γδάρτης

"Τέλος ακτινοβολιών λοιπόν (με μπόλικες δυσκολίες αλλά και τσάμπα καφέ στην αίθουσα αναμονής του «Υγεία»).

Βέβαια, ώσπου να φτάσουμε στο σημείο αυτό έχουμε περάσει κάστρα, πριγκίπισσες και γύπες. Οι εποχές που ξάπλωνα στο μηχάνημα και αυτό από μόνο του αρκούσε για να πεθαίνω στον πόνο και να παράλυει το αριστερό μου χέρι και ένα τεράστιο σημείο στη δεξιά μεριά, φαντάζουν μακρινές. Εποχές που, λόγω σύγχυσης και μόνιμης αϋπνίας, αυτή η πεντάλεπτη διαδικασία μού φαινόταν πως διαρκεί μία ώρα (και ήμουν και βέβαιος γι’ αυτό!). Εποχές που δεν έχεις ούτε τον έλεγχο του σώματος αλλά ούτε και του μυαλού σου. Σαν ένα συνηθισμένο βράδυ σε ουζάδικο δηλαδή. Αλλά…

ΔΕΝ υπάρχει ήλιος στον καρκίνο. Ναι μεν υπάρχει άνοιξη, αλλά πρόκειται για μια άνοιξη τόσο μουντή όσο και η πιο γκρίζα μέρα του Εδιμβούργου. Εμένα βέβαια μου αρέσουν τα καφετιά φύλλα των δέντρων, όπως και το Εδιμβούργο με την καταθλιπτική του άνοιξη, αλλά το γεγονός ότι οι εποχές στον καρκινοπαθή μπορεί να αλλάξουν με ταχύτητα φωτός είναι σίγουρο ότι θα τον διαλύσουν ψυχολογικά και θα τον ρίξουν πολλές φορές. Το θέμα είναι να μπορείς να σηκώνεσαι. Και ποτέ δεν ξέρεις για πόσο θα μπορείς.

Έτσι, στο διάβα σου συναντάς δυσκολίες βουνό, που μάλλον δείχνουν αστείες σε άλλους. Δυσκολίες όπως το να ανοίξεις την πόρτα του συνοδηγού… Όχι ότι ο κολλητός μου -που πηγαίναμε συχνά μαζί για τις θεραπείες και είχε τον ρόλο του σοφέρ- έχει αμάξι με βαριές πόρτες, απλά ήταν προτιμότερο πιστεύω να τις βγάλει τελείως μέχρι να γεννηθεί ο γιος του: ο νέος «Ηρακλής». Ήταν τόσο βαριές οι πόρτες που αν άνοιγες τη μία και την ξέχναγες ανοιχτή, το αμάξι έγερνε ολόκληρο και στεκόταν σαν περιστέρι με σπασμένο φτερό.

Αφού τελειώσαμε τις ακτινοβολίες και πλέον το πλάνο ήταν αιματολογικές εξετάσεις κάθε βδομάδα και επανέλεγχος σε έναν μήνα με αξονικές, κάπου εκεί άρχισαν τα δύσκολα. Εκεί που ανέμενα να χαλαρώσω…

Παυσίπονα και φάρμακα και χίλιες βιταμίνες, σου τις πετάνε στον γκρεμό και πριν αγγίξουν καν την γη , εσύ θα ζεις για μήνες (…με λίγα λόγια, ανάμεσα σε όσα μας ποτίζουν και σε όσα μας συμβαίνουν, μην ξεχνάμε και να ζούμε, ε;).

Πυρετός, μυοσκελετικοί πόνοι, ξανά καχεξία και χειρότερα από πριν, γιατί αλλοιώθηκε η γεύση του στόματος με αποτέλεσμα ό,τι τρώω να θέλω στην δεύτερη μπουκιά να το ξεράσω και τελικά να περνάει μια ώρα με εμένα να έχω καταφέρει να φάω μισό τοστ. Ώσπου να το καταλάβω ότι φταίει η γλώσσα μου, όλο γκρίνιαζα για το μαγείρεμα. Αλλά μια μέρα αντί για νερό ήπια νέφτι και δεν κατάλαβα διαφορά ούτε σε αυτή την περίπτωση? εκεί ήταν πλέον φανερό ότι είχε χαλάσει η γεύση μου, όπως είχε συμβεί και παλιότερα στις χημειοθεραπείες. Βλακεία μου βασικά, θα μπορούσα να πάρω σβάρνα τα μπαρ και να κάνω διαγωνισμούς τύπου «ποιος θα πιει δέκα βανίλια γάλα τεκίλα» και να έχω κάνει την τύχη μου!

Φυσικά, απ” όλα αυτά δεν μπορούσε να λείψει και η κλασική νύχτα εξόδου με τους φίλους μου… Αυτή την φορά κάναμε clubbing στον Ευαγγελισμό. Ακτινογραφία θώρακος, βιοχημικές αίματος, καρδιογράφημα και ένα σωρό άλλα, όλα οκ και back home … (γατί που ουρλιάζει) στις 04.00 τα ξημερώματα!

Απ” ότι φαίνεται οι παρενέργειες των ακτινοβολιών έχουν αρχίσει για τα καλά κι εγώ δεν μπορώ παρά να κάνω υπομονή. Το μόνο που ελπίζω είναι να γίνεται κάποια μάχη μέσα μου και να μη βρίσκομαι στα πρόθυρα κάποιας νέας υποτροπής.

Μάρτης γδάρτης λοιπόν…"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου